قلمکاری (چیت سازی) سابقه­ روشنی ندارد و شاید مفصل­ترین توضیحی که تاکنون درباره آن داده شده همان باشد که قبلا فیلیس آکرمن (Phyllis Ackerman) در جلد سوم کتاب پوپ (Pope) بدست داده و از قول نویسنده ای تصور نموده این صنعت از زمان غزنویان (قرون ۴ و ۵ هجری) پیدا شده است.

مطلب قابل ذکر این است که بین نقشهای مربوط به قلمکاری و قالی و کاشی و همچنین تا اندازه­ ای گچبری و کنده­ کاری روی چوب وجه تشابه بسیاری هست که می­رساند طراحان نقش­های قلمکاری و قالی و کاشی و همچنین اغلب نقش سازان کنده­ کاری چوب و منبت­کاری و گچبری با استفاده از طرح­ها و نقش­هایی که در این چند صنعت بکار می­رفته و از تلفیق آنها با یکدیگر طرح و نقش جدیدی فراهم می­ساخته اند، بعلاوه اینکه نقش­های کاشی ایران بخصوص از دوره صفویان به بعد اغلب مأخوذ از نقش­های قلمکاری و قالی ایران است و مطلب دیگری که در جای خود جالب دقت می­باشد اینست­ که اگر قبول شود که سابقه قلمکاری بعلت معمولتر بودن شیوه تکنیک اجرا و ساخت آن قدیمی­تر از قالیبافی بوده است باید این نتیجه را قبول کرد که ابتدا نقش­های قلمکاری بدست اهل فن فراهم شده و سپس نقش­های مربوط به قالی با استفاده از آنها فراهم گردیده و نیز در گچبری­ها و کنده­ کاری­های روی چوب تاثیر بسیار بجا گذارده است(احسانی، ۱۳۵۰).

وجه تسمیه قلمکاری از نوع تولید و نحوه­ ساخت آن در بدو پیدایش این صنعت است. به این معنی که در ابتدا روی پارچه­ های پنبه­ ای و احتمالاً ابریشمی با قلم طرح­های مورد نظر را نقاشی می­کردند. به دلیل نیاز به سرعت زیاد در تولید قلمکارسازی به صورت فعلی یعنی استفاده از قالب برای کلیه طرح­ها و نقوش متداول شد و قلمکار نقاشی که باعث پیدایش قلمکاری امروزی شد در قهقهرای نابودی قرار گرفت. (هلالی اصفهانی، ۱۳۸۵).

در حال حاضر اصفهان مرکز تولید قلمکاری ایران است که در زمان صفویه پایتخت ایران بود. در این دوره بیشتر لباس­های مردان و زنان از پارچه های قلمکاری تهیه می­شد. یک نوع قلمکاری با طرح و نقش خاص خود به نام دلگه برای لباس مردانه و زنانه تهیه می­شد و ازانواع دیگر قلمکاری می­توان حفره­ای زر یا اکلیل جیگرانات قرمز و جیگرنات بنفش را نام برد.

در قرن ده هجری بازار قیصریه اصفهان به صورت مرکز تجمع قلمکار سازان درآمد و کارگاه­ های تولید از سردر قیصریه تا انتهای بازار ادامه داشت. در حال حاضر قلمکار به وسیله قالب­های چوبی که دارای نقوش برجسته است انجام می­شود(چیت سازی) و در حقیقت رکن اصلی قلمکارسازی (به عبارت بهتر چیت سازی)را قالب سازی تشکیل می­دهد که معمولا توسط افرادی که حرفه و تخصص شان قالب تراشی است به تفکیک رنگ و حداکثر در چهار رنگ بر روی چوب­های مانند گلابی و زالزالک تراشیده می­شود (نوری زاده،۱۳۷۷).